"Os catrocentos golpes", de François Truffaut

Ademais do libro de poemas de Ana Merino e do cómic de Chester Brown, dos que xa temos sendas entradas que podes ver, no seu día levamos á reunión non sei cantas o DVD coa película de Truffaut.
¿Por que esta peli, con esa inolvidable música composta por Jean Constantine? Ben, porque garda unha certa similitude -salvando as distancias- coa historia de Toby en "Vida de este chico". Outro tanto cabe dicir coa obriña de Merino e coa de Brown, claro... O filme fala dun neno que é case un adolescente que deambula por París na mesma época que trascurre a parte final de "Vida...", e recordemos que Toby a piques estivo de ir a vivir a París, ao París que ves nesta película, co seu tío. Hai outros parecidos, claro, que podes notar con só tomarte a molestia de... vela. É o que pasa nestes casos: que se un quere ver certas cousas nunha peli, ten que ver esa peli. Son ganas de fastidiar...
Tres ou catro cousas que un sabe da peli: tanto o autor como o propio film forman parte do que se coñece como "nouvelle vague" (nova onda) do cine francés, dos sesenta. Aí estaba xente como o propio Truffaut, ou Godard , ou Resnais, ou Rohmer... Un cine que xa é imposible ver en salas de cine normais, comerciais. ¡Tempos...! Menos mal que queda o DVD, o Forum... e os clubs de lectura, claro. (Se queres engadir nesta entrada o teu comentario, positivo ou negativo, da película truffautiana, pois sería moi ben recibido, a verdade).

(Truffaut e Rohmer xa nos acompañaran noutros momentos e circunstancias no noso escuro pasado...).

William Faulkner

Frost, Hemingway o Nabokov son autores dos que se fala xa desde as primeiras páxinas do noso libro, mais tamén dun certo William Faulkner (pp. 18-19), a propósito dun conto seu referido á relación dun fillo co seu pai.
¿Quen ven sendo ese tal Faulkner? Nin máis nin menos que un dos tres ou catro escritores máis importantes do s. XX,. xunto con Kafka, Proust, Musil ou Joyce. Non é un calquera, e a súa impronta nótase en escritores máis cercanos a nós por razóns culturais como poden ser Juan Benet (e polo tanto Javier Marías) ou o ubícuo García Márquez: a "Región" de Benet ou o "Macondo" de Márquez son sendas versións do faulkneriano "condado de Yoknapatawpha".
Autor de numerosas novelas e contos de persoal estilo, con frases longas que contrastan coas frases breves e cortantes do seu contemporáneo Hemingway, e coñecido tamén como guionista de Hollywood nos vellos tempos: todo un mercenario. Probablemente viches na televisión máis dunha película con guión deles. Ou sexa, de Faulkner e a súa botella. Os escritores estadounidenses permanentemente pegados á súa botella, como o capitán Haddock, son lexión: Hemingway, Fitzgerald, Cheever, Carver, Bukowski... E tamén Faulkner.
Posiblemente coñeces (algunhas) películas dos irmáns Cohen ("Arizona baby", "Oh, brother", "Fargo"...). Unha delas chamábase "Barton Fink", interpretada por John Turturro, na cal hai un recoñecible homenaxe ao "Faulkner hollywoodiense".
Numerosas obras do propio Faulkner foron adaptadas ao cine e á televisión.
Pois ben, ao que íamos: nas páxinas 17-18 do libro de TW, onde se fala do conto faulkneriano titulado "Quemar cobertizos", podemos ver non soamente a importancia da literatura na escola do libro de Wolff, senón tamén algo que consideramos ata certo punto -talvez equivocadamente- un trazo característico do sistema educativo estadounidense, alomenos dun recente pasado: a consideración da literatura non como unha asignatura memorística (datos, etiquetas, nomes, correntes, etc.) regada de lecturas obrigatorias que quedarían ao marxe das vivencias dos alumnos, senón máis ben como pontes entre persoas que escriben (narracións, poemas) do ser e da vida, e persoas de carne e oso que len aire e vida que tocan e respiran nas páxinas desa novela ou libro de poemas. Se relemos o que o personaxe do noso libro di sobre o rapaz do conto faulkneriano, e a relación co pai, e as reflexións e emocións que de aí se seguen, verase isto mellor. Un non pode deixar de recordar a película titulada en castelán "Esplendor en la hierba", e aquela aula, e aquela escena que se le o poema de Wordswood que da nome oa filme...